Krystyna Mazurówna

Krystyna Mazurówna - tancerka, solistka, kelnerka, hostessa, kierowniczka sklepu, szatniarka, kasjerka w kinie, choreografka, feliteonistka...

manifestacje w Paryżu...

Nie, nie krytykuję tylko mego kraju rodzinnego, we Francji też jest wiele absurdów, które mnie denerwują!

na wszystko trzeba mieć baczne oko...
na wszystko trzeba mieć baczne oko...
Moi czytelnicy - komentatorzy zarzucają mi, że niby twierdzę, że w Polsce wszystko jest źle, a we Francji wszystko cudownie. Nie, daleka jestem od takich teorii - tyle, że w Polsce może ma choć malutkie znaczenie to, co napiszę o naszych problemach - może chociaż dwie - trzy osoby zgodzą się z moim zdaniem, mimo większości komentatorów, którzy wolą mnie opluwać - a tym samym dam coś pewnie komuś do myślenia, kto wie- może i parę do działania!!! We Francji jest tyle przeciwstawnych opinii na każdy temat, tak ogniście ludzie wypowiadają się za i przeciw, że mój głos jest nikomu niepotrzebny, zresztą ten blog piszę po polsku więc nie sądzę, żeby wnikanie w kulisy polityki francuskiej aż tak interesowało moich rodaków...
Już dawno zauważyłam ze zdziwieniem, że Francuzi tłumnie głosują przy okazji wyborów prezydenckich na jakiegoś faceta, cieszą się, jak szaleni po ogłoszeniu wyników tych wyborów, po czym zaczynają go ostro krytykować. Tak było z poprzednim prezydentem, Sarkozim, tak jest i obecnie, z Hollandem. Początkowa wielka radość jest dokładnie adekwatna do następującej po niej ostrej krytyki, do tego stopnia, że każdorazowo tłum dochodzi do wniosku, że już ten poprzedni prezydent był lepszy...
Wyrażanie swoich opinii jest ulubioną formy wypowiedzi Francuzów. Często robią to prywatnie, często - na lamach prasy i w telewizji, ale ulubioną naprawdę formą tych buntów i protestów, są manifestacje. Nie ma niemal dnia, a już na pewno nie ma niedzieli, żeby większy czy mniejszy tłum nie zbierał się na jakimś placu, nie maszerował przez pół miasta, żeby potem spokojnie się rozejść. Miejsca te, jak i godziny, przeznaczone do przemarszów manifestacyjnych, są oczywiście uprzednio uzgodnione z władzami miasta, i ściśle wytyczone.Czasami są to dwie różne manifestacje, chodzące po innych trasach miasta tego samego dnia i o tej samej porze, które głoszą całkowicie przeciwne hasła i wysuwają skrajnie różne żądania i propozycje. Tak było przy manifestacjach, z których jedna walczyła o zalegalizowanie ślubów nie tylko dla hetero, a druga, mniej liczna ale równie zajadła, walczyła o niedopuszczenie do tej formy demokracji. Na szczęście, pierwsi, bardziej postępowi i mniej zacofani, byli znacznie liczniejsi, i projekt ślubów dla wszystkich został przegłosowany i stał się rzeczywistością. Zresztą, według moich obserwacji, głownie homo chcą teraz brać śluby - nie tylko moja trójka dzieci, które od kilkunastu lat są w stałych związkach i porodziły mi wnuki, ale i większość znanej mi młodzieży żyje w wolnych związkach, ewentualnie przypieczętowanych PACSem, czyli kontraktem między dwojgiem dorosłych ludzi, oczywiście bez względu na ich płeć, która to formuła zapewnia te same prawa alimentacyjne i spadkowe, co ślub. Dodatkowym plusem jest fakt, że w dodatku nie ma kosztów adwokata przy ewentualnym rozstaniu - wystarczy pójść do merostwa, w którym się ten kontrakt podpisywało, i bez żadnego orzekania o winie, zawiadomić, że się go nie przedłuża.
Sprawdziłam, w jakiej sprawie dzisiaj odbyły się manifestacje, w samym tylko Paryżu. Otóż dziś, w sobotę 3 grudnia, manifestowali pracownicy czegoś w rodzaju naszego PZU (CPAM), także kierowcy ciężarówek, była też wielka manifestacja przeciwko rasizmowi (bagatela, 25 000 uczestników!) i inna, przeciwko powiększającemu się wciąż bezrobociu. Wczoraj - manifestowano przeciwko broni nuklearnej, na jutro przewidziany jest protest przeciwko zapowiedzianej podwyżce niektórych podatków. I tak VAT (czyli TVA tutaj) ma na niektóre usługi i produkty wzrosnąć z 5. 00 do 5.50 a nawet i do 7.00 procent, co oczywiście budzi protesty zainteresowanych! Oprócz manifestacji mamy też liczne strajki: aktualnie strajkują pracownicy metra, kolei i w dodatku personel lotnisk, prowadzi się walkę w sprawie emerytur, strajkują też położne. O co chodzi ? Jak wiadomo, gdy nie wiadomo o co chodzi, chodzi o kasę - no, ale nie tylko. Na ulice wyszli też licealiści, którzy ostro protestują przeciwko wysiedlaniu dzieci, które, jak i ich rodzice, nie mają oficjalnego pozwolenia na pobyt i pracę we Francji, czyli są tu nielegalnie. Czy tylko wewnętrzne problemy nurtują Francuzów, czy walczą tylko o własne prawa? Nie, była też w tych dniach manifestacja w sprawie Egiptu, i Palestyny. Na dodatek tego bukietu protestów więźniowie też żądali prawa do manifestacji ulicznych, bo na razie protestują zamknięci w swoich celach...
Sami widzicie, że we Francji nie jest tak różowo. Chyba zacznę manifestować w tej sprawie, żeby wreszcie dać spokój z tym manifestowaniem...

Chcesz dostawać info o nowych wpisach?

ZOBACZ TAKŻE:
WIĘCEJ NA TEMAT:
PolskaParyż

PROMOWANE

  • Dwa widoki

    Homo malcontentus i Homo optymictus czytaj więcej

  • Wychowaliśmy takie pokolenie mężczyzn

    Wsiadłam kilka dni temu do pociągu. - Przepraszam pana, czy mógłby pan pomóc mi włożyć walizkę na półkę? Walizeczka mała na jeden dzień, ale jednak, dla mnie i wysoko i stoi obok mężczyzna... - Nie. Mam chory kręgosłup. Ani przepraszam, ani pani wybaczy… Nic. Wcześniej włożył swoją wielką walizę bez wysiłku. Wstała obok siedząca pani i powiedziała:- Pomogę pani. Wzięła moją walizkę zanim zdążyłam zaprotestować i wrzuciła na górną półkę. czytaj więcej

  • Nie wrzucajcie mnie do jednego worka!

    Długo zbierałem się do tego wpisu. Wolałem jednak poczekać i sprawdzić, jak rozwinie się sytuacja. Od kilku dni obserwuję spektakl pod tytułem „strajk matek dzieci/osób niepełnosprawnych w Sejmie”, na którym korzystają wyłącznie politycy. Wbrew słowom organizatorów, nie pomaga on społeczności ludzi chorych, a wręcz im szkodzi. Nie chcę być – a z tego co wiem, moi znajomi również – wrzucany do jednego worka z obywatelami okupującymi Wiejską. czytaj więcej

  • Prawdziwy. Prawdziwszy. Trup

    W PWN-owskim podręczniku dla ośmiolatków znalazłam wierszyk: „Katechizm polskiego dziecka”: Kto Ty jesteś? Polak mały (...) Coś jej winien? Oddać życie. I tak dalej …. Wierszydło zostało napisane około roku 1900 przez Władysława Bełzę. Drugorzędnego poetę, mocno na wyrost nazywanego piewcą polskości. Naiwny, drażniący ucho tekścik od ponad stu lat jest narzędziem indoktrynacji i prania małych mózgów. Bo, jak inaczej nazwać (w XXI wieku) przekonywanie, że ośmioletnie dziecko rośnie po to, by oddać życie za kawałek ziemi? czytaj więcej